ارتباط موثر

خیلی از زنان، لااقل در مقطعی از زندگی زناشویی خود، با مشکلاتی در زندگی زناشویی مواجه می‌شوند. تحقیقات نشان می‌دهد لااقل 4 زن از هر10 زن، در طول زندگی خود، نوعی مشکل و نگرانی را در این زمینه تجربه می‌کنند؛ مشکلی که پزشکان از آن با عنوان اختلال یا ناتوانی زناشویی زنان یاد می‌کنند.

اگرچه این مشکلات در میان زنان شیوع نسبتا بالایی دارد اما اکثر آنها قابل درمان هستند. اختلالات زناشویی زنان را در یک تقسیم‌بندی کلان می‌توان به چهار گروه تقسیم کرد:

• کاهش میل زناشویی؛ که شایع‌ترین نوع اختلال زناشویی در میان زنان محسوب می‌شود.

• اختلال در برانگیختگی؛ که در آن، توان برانگیخته شدن یا حفظ حالت برانگیختگی مخدوش می‌شود.

• اختلال در ارگاسم؛ که در آن، زن قادر نیست به اوج لذت در روابط زناشویی دست یابد.

• دیس‌پارونیا یا اختلالات دردناک؛ که در آن، فعالیت‌های زناشویی با درد شدیدی همراه است.

به عقیده بسیاری از متخصصان، اگر هر کدام از عواملی که بر صمیمیت بین زوجین تاثیرگذارند (اعم از ابراز عواطف، همسانی اعتقادات، شیوه زندگی، نوع ارتباطات و...) به نحوی از انحا مخدوش شوند، رابطه زناشویی می‌تواند تحت تاثیر قرار بگیرد.

شیوع در چه سنی؟

اختلالات زناشویی زنان می‌تواند در هر سنی اتفاق بیفتد ولی معمولا این اختلالات در برهه‌های خاصی از زندگی زنان (بعد از زایمان و دوران یائسگی) شایع‌تر است.

فهم و شناخت دقیق‌تر شما از بدن خودتان و فراگیری اصولی که برای برقراری یک رابطه صحیح و سالم زناشویی، ضرورت دارد؛ می‌تواند در رفع این مشکلات به کمک‌تان بیاید.

چرا و به چه علت؟

عوامل و علل متعددی ممکن است به بروز این اختلالات بینجامد؛ اما شایع‌ترین علل این اختلالات را می‌توان به شکل زیر طبقه‌بندی کرد:

علل جسمی: شایع‌ترین مشکلات جسمی‌که می‌توانند به اختلالات زناشویی بینجامند، عبارتند از: التهاب مفاصل (آرتریت)، مشکلات ادراری،‌بیماری‌های گوارشی (مخصوصا مشکلات روده‌ای)، جراحی‌های لگن، خستگی، انواع سردرد و مشکلات همراه با درد و اختلالات عصبی مانند ام اس.

علل دارویی: داروهای ضد‌افسردگی‌، برخی داروهای فشار خون، بعضی ضد‌حساسیت‌ها و بسیاری از داروهای شیمی‌درمانی باعث می‌شوند میل به برقرای رابطه زناشویی کاهش یابد و توانایی فرد برای رسیدن به اوج لذت (ارگاسم) نیز افت کند.

علل هورمونی: کاهش سطح استروژن هنگام ورود یک زن به مرحله یائسگی ممکن است به بروز تغییراتی در بافت دستگاه تناسلی منجر شود. این تغییرات، موجب کاهش حساسیت ناحیه تناسلی شده و احساس ناخوشایندی از رابطه زناشویی را پدید می‌آورد. ضمن این که با نازک شدن و کاهش خاصیت ارتجاعی پوشش موضع تناسلی، مجرا کم‌عمق‌تر شده و به دردناک شدن و ناخوشایند شدن فعالیت زناشویی منجر می‌شود.

علل روانی و اجتماعی: شایع‌ترین عوامل روانی و اجتماعی‌ای که موجب بروز اختلالات زناشویی می‌شوند،‌ عبارتند از: مشکلات هیجانی و عاطفی، اضطراب، افسردگی و استرس حاد. احساس زنان در این دوران نسبت به همسرشان مخدوش شده و حتی دیدگاه آنها درباره بدن خودشان و همسرشان نیز موجب افزایش مشکلات زناشویی شوند.

علاج واقعه

درمان این اختلالات شامل درمان‌های رفتاری، هورمونی (دارویی) و درمان مشکلات زمینه‌ای است.

استروژن‌درمانی، پروژسترون‌درمانی و استفاده از هورمون‌های مردان (آندروژن) جزو درمان‌های هورمونی موثر برای اصلاح اختلالات زناشویی محسوب می‌شود.

اصلاح سبک زندگی و استفاده از عادات سلامت‌محور در طول زندگی نیز می‌تواند به کاهش یا رفع اختلالات زناشویی کمک کند.

بسیاری از متخصصان معتقدند که برقراری ارتباطی باز و صمیمی ‌با همسر می‌تواند موجب بهبود وضعیت هیجانی زوجین، افزایش صمیمیت بین همسران و کاهش اختلالات زناشویی شود. برخی همسران هرگز در مورد مسایل و مشکلات زناشویی خود با همدیگر همکلامی نمی‌کنند؛ در حالی که گروهی دیگر، با بیانی ساده‌ و صمیمی سعی می‌کنند مشکلات را بین خودشان حل و فصل کنند.

توصیه متخصصان این است که همسران باید چنین مهارتی را یاد بگیرند.کتاب‌های خوبی نیز برای کمک در این زمینه وجود دارد و از پزشک خود نیز می‌توان در این مورد سوال کرد.

به عنوان توصیه آخر نیز باید تاکید کرد که اگر عمل کردن به توصیه‌های ابتدایی و اصلاحات رفتاری به حل مشکلتان منجر نشد، حتما باید با یک درمانگر اختلالات زناشویی یا مشاور ماهر در این زمینه مشورت کنید تا دریابید که‌ بروز این اختلال در شما، ریشه جسمی دارد یا ریشه روانی یا هورمونی یا ...؟ یافتن علت زمینه‌ای مشکل می‌تواند شما و پزشکتان را در حل بهتر مشکل یاری کند.

مسائلی راجع به سلامت جنسی و مراقبت و بهداشت از واژن و مهبل وجود دارد که بسیاری از زنان به دلیل شرم از پزشک خود سوال نمی کنند و این مسائل برای همیشه مبهم باقی می ماند. لذا در ادامه مطلب به بعضی از این مسائل اشاره خواهد شد و نظر متخصصان در رابطه با آن بیان می گردد.

1. استفاده از قرص ضد بارداری ممکن است باعث ضعیف شدن میل جنسی شود.

استفاده از قرص ضد بارداری توسط  زنان 100% سبب کاهش میل جنسی می گردد. و این حقیقت نه تنها در مورد زنان در سن باروری صحت دارد بلکه برای زنان یائسه نیز که از این قرص ها برای رفع علائم یائسگی نظیر گرفتگی و نوسانات خلقی استفاده می کنند نیز وجود دارد. و اما راه حل:

شاید تغییر نوع قرص یا استفاده از فرمولی دیگر می تواند در این زمینه کمک موثری بکند. یا بهتر است از روش های دیگر جلوگیری نظیر IUD یا کاندوم استفاده شود. اگر از این قرص ها برای رفع علائم یائسگی استفاده شود بهتر است با پزشک خود راجع به کاهش مقدار مصرف این داروها سوال کنید.

2. برای کاهش تاثیرات جانبی قرص های ضد بارداری نظیر تهوع می توانید قرص ها را از طریق واژن وارد کنید. وارد کردن قرص از طریق واژن دردناک و آسیب رسان نیست. این بهترین روش برای جلوگیری از تاثیرات جانبی آنها است. به علاوه این روش استفاده از قرص نیز بسیار موثر است و تاثیراتی نظیر تهوع ، سرگیجه ، سردرد ، حساسیت پستان ، درد قاعدگی و....که ناشی از خوردن قرص است را نیز به طور قابل ملاحظه ای کاهش می دهد.

3. سردرد میگرنی ممکن است باعث افزایش میل جنسی شود و این عمل باعث رفع سردرد و گرفتگی عضله ناشی از قاعدگی می شود. آمیزش جنسی در هنگام سردرد ممکن است آخرین چیزی باشد که به ذهن خطور می کند و البته جای تعجب نیست که صمیمت و نزدیکی شما در این زمان – با وجود سردرد- افزایش قابل توجهی پیدا کرده است. متخصصان هنوز علت اصلی این واکنش نسبت به سردرد را کشف نکرده اند. ممکن است به دلیل افزایش سطح سروتونین در خون این اتفاق عارض شود. این هورمون در ارتباط با میل جنسی عمل می کند. مطالعات نشان می دهد که در 20% موارد زنانی که سردرد دارند بعد از نزدیکی بلافاصله سردردشان تسکین می یابد. بعضی از زنان نیز برای تخفیف درد قاعدگی از این روش استفاده می کنند. شاید به دلیل آزاد شدن هورمونی خاص در هنگام نزدیکی رحم به حالت استراحت درآمده و دردهای ناشی از گرفتگی عضله تخفیف می یابد.

4. اجتناب از آمیزش جنسی سبب می شود که نزدیکی های بعدی دردناک تر احساس شود. بعضی از زنان تصور می کنند که اجتناب از آمیزش جنسی و استراحت مهبل ، بهترین راه حل برای آمیزش های دردناک است. در حالیکه متخصصان دقیقا خلاف این ادعا را درست می دانند. البته داشتن درد در هنگام آمیزش نیز معمول و نرمال نیست و اغلب به دلیل عدم توانایی همسر در تحریک کافی اتفاق می افتد. در مواردی دیگر ، به دلیل خشکی واژن (به دلیل تغییرات هورمونی)در بعضی از مراحل مثل یائسگی و شیردهی، ممکن است آمیزشی دردناک را تجربه کنید. استفاده از کرم استروژن یا محصولات روان کننده در محل واژن باعث رفع درد ناشی از تغییرات هورمونی می شود.

5. آمیزش جنسی در دوران قاعدگی سبب افزایش خطر ابتلا به بیماری های قابل انتقال از طریق مقاربت می شود. احتمال باروری ناشی از آمیزش در زمان قاعدگی بسیار کم است  ولی احتمال ابتلا به عفونت در این زمان حداکثر است. زیرا به دلیل تغییر در تعادل اسید و باز ناحیه واژن در زمان قاعدگی احتمال تکثیر باکتری افزایش می یابد. به طور نرمال ناحیه واژن یا مهبل محیطی اسیدی دارد(محیطی که باکتری ها نمی پسندند)، در حالیکه در زمان قاعدگی به دلیل افزایش PH خون، محیطی قلیایی در محل واژن یا مهبل ایجاد شده که شرایط را برای رشد باکتری افزایش می دهد. لذا در صورتی که از سلامت جنسی همسر خود به طور 100% مطمئن نیستید بهتر است همیشه از کاندوم استفاده کنید.

6. پوشیدن لباس زیر از جنس پنبه و تعویض مواد شوینده نقش موثری در کاهش التهاب مهبلی دارد. التهاب مهبلی سبب خارش، سوزش و ترشح واژن می شود و بهترین روش برای مقابله با این التهاب پوشیدن لباس از جنس پنبه و تعویض ماده شوینده است. عدم استفاده از صابون های معطر، دئودورانت(ضد بو)درونی و یا سایر محصولات معطر در این ناحیه نیز بسیار مهم است. و اگر با این روش ها التهاب و علائم آن برطرف نشد ممکن است این مشکل ناشی از عفونت با منشا مخمر یا کپک باشد(نوعی بیماری قابل انتقال از طریق مقاربت) که نیاز به مراقبت پزشکی دارد.

7. برای جلوگیری از بی اختیاری در دفع ادرار بهتر است از تامپون (نوار بهداشتی) استفاده نکنید. بدلیل فشاری که تامپون به میزراه وارد می کند می تواند به عنوان مانع عمل کند و باعث کنترل تراوش و چکه ادرار شود. استفاد ه از این روش کنترل در بعضی ازمواقع مثل ورزش که احتمال تراوش ادرار وجود دارد خوب است. اما نباید به صورت عادت درآید و همچنین بهتر است بلافاصله بعد از تمام شدن کار(مثلا ورزش) سریعا برداشته شود. زیرا تامپون سبب خشک شدن واژن می گردد و این اتفاق سبب بروز پارگی و شکاف میکروسکوپی در این بخش و ورود عفونت به آن می شود. لذا برای مقابله با تراوش ادرار بهتر است از محصولات دیگری استفاده شود.

8. مقاربت جنسی سبب افزایش خطر ابتلا به عفونتهای کپکی بازگشتی و مکرر نمی شود اما مقاربت دهانی ممکن است چنین تاثیری داشته باشد. مطالعات نشان می دهد که مقاربت جنسی سبب انتقال عفونت کپکی نمی شود واین مسئله شاید بدلیل پاسخ ایمنی زنان به کپک یا مخمر باشد. اما از طرفی ثابت شده است که زنانی که مقاربت دهانی دریافت می کنند بیشتر در معرض ابتلا به عفونت هستند. البته عدم توازن هورمونی ، سطح بالای قندخون، بعضی از آنتی بیوتیک ها ، قرص های ضدبارداری و استرس نیز می تواند سبب عفونت کپکی شود.

9. استشمام رایحه ای مشابه ادرار در محل زهار (آلت تناسلی زنان) به معنای وجود ادرار نیست. بلکه ممکن است ناشی از تعریق باشد. تراوشات غدد تعریق ترکیبی مشابه ادرار دارد ولذا بعضی از زنان که به خصوص تعریق فوق العاده ای دارند بویی مشابه بوی ادرار در محل زهار خود احساس می کنند و لذا گمان می کنند که ممکن است مشکل عدم کنترل ادرار داشته باشند. در حالیکه چنین نیست. بهترین راه حل شست و شوی مرتب محل زهار است. همچنین  بهتر است از مصرف شورت های پلاستیکی و جوراب شلواری اجتناب کنید زیرا سبب افزایش گرما و احتمال تعریق می شود. اگر با این روش ها بو برطرف شد پس دلیل آن تنها تعریق بوده در غیر این صورت بهتر است با پزشک خود مشورت کنید.

این روزها عده زیادی از مردان به کلینیک سلامت خانواده و ناتوانی جنسی مراجعه می‌کنند تا درباره یکی از مشکلات خود در زمینه ارتباط زناشویی با همسرشان مشاوره کنند. موضوع به این سادگی نیست چون با ایجاد افسردگی و اضطراب در زوجین، موجب اختلال در سلامت روان و رفتار آنان و در برخی موارد پرخاشگری هر دو نفر می‌شود. یکی از همین نمونه‌ها آقایانی بودند که در طی روزهای گذشته از طریق نامه و پیامک، از مشاوران و متخصصان سلامت، درباره مشکل و اختلال خود سوال کرده بودند. آنان به اختلال در خاتمه رابطه زناشویی به صورت زود هنگام دچار شده بود. مشکلی که بسیاری از مردان جوان متاهل و حتی مردانی پس از سال‌ها زندگی مشترک به آن دچار می‌شوند. در این باره بیشتر بدانیم...

پژوهشگرانى كه روى این بیمارى كار می كنند، اعلام كردند كه مىتوانند این اختلال را تعریف كنند. به گفته آنها انزال در این بیماران در كمتر از 118 ثانیه از شروع مقاربت صورت مىگیرد.

از طرفی زود انزالی یا انزال زودرس به حالتی گفته می‌شود که فرد زودتر از زمانی که می خواهد به انزال برسد و یا اینکه به حدی زود به انزال برسد که همسرش از ارتباط زناشویی لذت کافی نبرد البته باید انتظارات، واقعگرایانه باشند. این تعریفی است که مورد تایید اکثر متخصصان مسایل جنسی یا سکسولوژی است.

زمان استاندارد انزال

زمان استانداردی برای رسیدن به انزال در نظر گرفته نشده است. با وجود اینکه طبق نظر اکثریت افرادی که در مطالعات شرکت داشته‌اند یک سری زمان‌هایی پیشنهاد شده اما هیچ کدام قطعی نیستند چون این زمان بسته به نظر و رضایت افراد از رابطه زناشویی‌شان از هر زوج تا زوج دیگر متفاوت است اما پیشنهاد شده که اگر در 50 درصد یا بیشتر موارد ارتباط زناشویی انزال زمانی اتفاق افتاد که فرد و یا همسرش راضی نبودند یعنی فرد مشکوک به این اختلال هست و می‌توان وی را مورد تشخیص و درمان قرار داد. در ضمن این مهم است که اول ببینید چه زمانی متوجه شدید که این اختلال را دارید و از کجا متوجه شدید. آیا خودتان ناراحتید؟ همسرتان از روش رابطه راضی نیست و یا از جایی یا کسی شنیدید که مثلا اگر رابطه زناشویی زیر 10 دقیقه باشد، مشکل دارید؟ معمولا گرفتن شرح حال دقیق از زوجین جزو سنجش‌های اولی‌‌ است که براي تشخيص و درمان اين اختلال انجام مي‌شود، چون رابطه زوج‌ها در ايجاد و يا دامن زدن به اين مشکل نقش به سزايي دارد.

دلايل و عواقب

نشانه اصلی انزال زودرس، انزالی غیر قابل کنترل است که قبل از انجام گرفتن رابطه زناشویی و یا مدت زمان بسیار کمی پس از آن با میزان تحریک کم و خلاف میل فرد اتفاق بیفتد. این مساله می‌تواند باعث نارضایتی جنسی در هر دو طرف شده و اضطراب ناشی از این مشکل را بیشتر کند. انزال زودرس یکی از متداولترین اختلال فعالیت زناشویی در مردان است و ممکن است برای هر مردی در بعضی از مراحل زندگی رخ دهد. زود انزالی یا انزال سریع یکی از مشکلات شایع در مردان است. تقریبا یک سوم از مردان دچار انزال زودرس هستند. در این مقاله هرجا صحبت از ارگاسم می‌شود، منظور اوج فعالیت در یک رابطه زناشویی و خاتمه آن است. اکثر موارد انزال زودرس فاقد عامل یا دلیل خاص است. عوامل روانی مثل اضطراب، احساس گناه یا افسردگی نیز ممکن است به انزال زودرس منجر شوند. در برخی موارد، انزال زودرس ممکن است به خاطر عوامل پزشکی مثل مشکلات هورمونی، آسیب‌های جسمی و یا عوارض جانبی بعضی داروها باشد. ابتلا به این عارضه منجر به بروز اختلالات روان مانند اضطراب، افسردگی و سردی روابط زوجین می‌شود و بر روان آنان تاثیر می‌گذارد و به همین علت، بسیار مهم است که درباره این عارضه بیشتر بدانیم و به موقع به مشاور مراجعه کنیم.

متخصص و پزشک مربوطه سابقه فعالیت زناشویی و پزشکی شما را بررسی خواهد کرد و آزمایش کلی را انجام خواهد داد. ممکن است پزشک بخواهد با همسر شما نیز صحبت کند چون انزال زودرس ممکن است دلایل بسیاری داشته باشد. پزشک، آزمایش لازم را انجام می‌دهد تا مشکلات پزشکی فرد را بررسی کند.

روش درمان

در بسیاری از موارد، انزال زودرس خود به خود درمان می شود. انجام تمرینات ریلکسیشن و آرام سازی و استفاده از متدهای منحرف کردن حواس می‌تواند در به تاخیر انداختن انزال کمک کند. در بعضی مردها ترک مصرف دخانیات و مواد مخدر بسیار کمک کننده خواهد بود. متخصص از شما و همسرتان می‌خواهد که روی متدهایی برای به تاخیر انداختن انزال کار کنید. این تکنیک‌ها تشخیص و کنترل احساساتی است که باعث انزال زود رس می‌شود. در سایر موارد برای کاهش حساسیت در آلت تناسلی، استفاده از کاندوم توصیه می‌شود. مشاوره‌ها و رفتار درمانی خط اول درمان این عارضه به شمار می‌رود و می‌تواند اضطراب ناشی از این مساله را کاهش دهد. مرحله بعدی، استفاده از کاندوم است.کاندوم سبب کاهش تحریک پذیری می‌شود. در صورتی که یک کاندوم قادر به این کار نباشد از دو کاندوم می‌توان استفاده کرد ضمن اینکه کاندوم سبب جلوگیری از بیماری‌های مقاربتی و بارداری هم می‌شود. استفاده از دارو، گام سوم در درمان انزال زودرس است. این داروها به این دلیل استفاده می‌شوند که یکی از عوارض جانبی این گونه داروها، جلوگیری از ارگاسم است که باعث به تاخیر انداختن انزال می‌شود.

استفاده از شیوه ماستر و جانسون

این شیوه، در چهارمین مرحله از درمان افراد مبتلا به انزال زودرس انجام می‌گیرد که به همکاری خود فرد و همسرش نیاز مبرم دارد. این روش شامل یادگیری تشخیص و کنترل احساسی است که به ارگاسم منجر می‌شود. این روش نیاز به اراده و تمرین دارد ولی بسیار موثر است. برای آموزش و تمرین این روش باید به مشاوران و متخصصان سلامت جنسی در کلنیک‌های سلامت خانواده مراجعه شود تا با آموزش خصوصی در این باره، کار به نحو موثر صورت گیرد.

درمان‌های موضعی

استفاده از کرم‌ها و اسپری‌های کاهش‌دهنده حس سطحی دستگاه تناسلی نیز سبب کاهش احتمال زود انزالی می‌شود. به یاد داشته باشید که قبل از آغاز فعالیت زناشویی، موضع را با صابون شستشو دهید تا از بیحسی بیشتر آلت جلوگیری شود. متاسفانه از این روش به صورت خودسرانه و بسیار معمول استفاده شده که عوارض زیادی را در پی دارد. استفاده از بی‌حس‌کننده‌های موضعی، در آخرین مرحله از درمان افراد مبتلا به انزال زودرس قرار دارد و به هیچ‌وجه نباید در ابتدای کار از آن استفاده کرد. استفاده از روش‌های موضعی باید با تشخیص و صلاحدید پزشک و براساس سیر درمان و بهبودی باشد.

مسلما فشارخون بالا بر فعالیت جنسی مبتلایان تاثیر می گذارد. پس بهتر است با این مشکل بالقوه و راه حل های آن آشنا شویم. فشار خون بالا اغلب هیچ نشانه و علائمی ندارد. اما تاثیر آن بر فعالیت جنسی ممکن است مشهود باشد. فشار خون بالا در حالیکه سریعا سلامت فرد را تهدید نمی کند، اما بی تردید بر رضایت جنسی فرد بی تاثیر نیست.

این ارتباط سوء  تاکنون تنها در مردان ثابت شده است. زنانی که  اغلب در فعالیت جنسی خود دچار مشکل هستند، عامل فشار خون بالا مقصر نبوده است.

فشار خون بالا با گذشت زمان ، بر دیواره رگ های خونی آسیب وارده کرده و باعث می شود شریانها سخت و باریکتر شود. در نتیجه جریان خون محدودتر شده و این بدان معناست که خون کمتری در آلت تناسلی مردان جریان می یابد. همین مسئله سبب می شود که قابلیت نعوظ در بسیاری از مردان کاهش می یابد. این شایع ترین مشکل  در مردانی است که فشار خون آنها هنوز کنترل نشده است. حتی وقفه ای کوتاه در توانایی نعوظ سبب بروز اضطراب و نگرانی می شود و این نگرانی مکرر سبب می شود که فرد از آمیزش جنسی به طور کلی احتراز کند. در نتیجه ارتباط فرد با شریک جنسی اش دچار اختلال خواهد شد. فشار خون بالا همچنین انزال و میل جنسی را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. بعضی مواقع داروهای درمانی برای فشار خون بالا چنین تاثیرات سوءی به دنبال دارد. اگر فشار خون بالا فعالیت جنسی زنان را نیز تحت تاثیر قرار دهد این گونه می توان توجیه کرد که جریان خون به منطقه واژن کاهش یافته ، خشکی واژن و عدم توانایی به اوج لذت را به دنبال خواهد داشت.

از جمله داروهای درمانی برای فشار خون بالا که معمولا توانایی جنسی را تحت تاثیر قرار می دهد عبارتند از:

1. داروهای دیورتیک یا مدر: این داروها جریان خون را به آلت تناسلی کاهش می دهد و در نتیجه امکان نعوظ از بین می رود. این داروها ماده معدنی روی را نیز در بدن کم می کند. د رحالیکه این ماده برای تولید هورمون جنسی تستسترون لازم است.

2. داروهای بتابلوکر: این داروها عکس العمل سیستم عصبی که مسئول نعوظ است را تحت تاثیر قرار می دهد. این داروها همچنین مانع اتساع رگ های خونی آلت تناسلی شده و در نتیجه نعوظ امکان پذیر نخواهد شد.

باتوجه به این حقیقت بهتر است برای کاهش تاثیرات سوء این داروها ، دقیقا مطابق با تجویز پزشک دارو را مصرف کنید. اگر این کار کمک موثری نکرد با پزشک خود در این رابطه صحبت کنید. از جمله داروهای فشار خون که کمتر به فعالیت های جنسی فرد اثر می گذارد عبارتند از:

1. بازدارنده آنزیم مبدل آنژیوتنسین

2. بلوکرهای کانال کلسیم

3. بلوکر های دریافت کننده آنژیوتنسین 2

4. بلوکر های آلفا

همچنین برای کمک بیشتر به پزشک ، لیست کامل داروهایی که مصرف می کنید را ارائه دهید. شاید بعضی از تداخلات دارویی باعث بروز این مشکل شده است.

مصرف بعضی داروها مثل ویاگرا، لویترا، تادالافیل برای افزایش قابلیت نعوظ در صورت تجویز پزشک بلامانع است. اما این داروها را نباید با داروهای نیتراتی که برای درد قفسه سینه تجویز میشود، همزمان مصرف کنید، زیرا باعث افت شدید فشار خون می شود.

بهتر است با پزشک خود صادق باشید. اگر مبتلا به فشار خون بالا هستید بدین معنا نیست که باید از فعالیت های جنسی احتراز کنید. بنابر این با پزشک خود مشورت کنید. هر چه قدر پزشک راجع به شما بیشتر بداند، بهتر می تواند تجویز کند. سلامت عمومی خود را نیز ارتقا دهید. عدم مصرف دخانیات، رژیم غذایی سالم، تمرینات بدنی منظم و کاهش وزن  باعث کاهش فشار خون می شود و به طبع فعالیت جنسی شما ارتقا می یابد.

مقدمه: ناتوانی جنسی چیست؟

ناتوانی جنسی وضعیتی است که در آن مرد نمی‌تواند نعوظ پیدا کرده و قادر نیست که نعوظ خود را به مدت کافی جهت انجام نزدیکی حفظ نماید.

اگر چه مشکل شایعی برای یک زوج محسوب می‌گردد ولی قابل درمان نیز هست.

ناتوانی در بسیاری از مردان به صورت نعوظ ناقص و یا اشکال دیگر آن دیده می‌شود ولی می‌تواند به صورت دایمی و مزمن باقی بماند. مواردی مثل بیماری‌های مزمن، داروها، افسردگی، هیجان و تشویش باعث بروز انواع زودگذر آن شده و مطمئن باشید که در صورت ابتلا به آن مجبور نیستید تا آخر عمر با آن زندگی نمایید.

کمک پزشک معالج همیشه قابل دسترسی است. پس از ملاقات با جراح کلیه و مجاری ادراری که در اغلب موارد، آموزش لازم در اینگونه موارد را دیده است، توصیه‌های لازم در اختیار شما گذاشته می‌شود. مجدداً به خاطر داشته باشید که ناتوانی جنسی با موفقیت قابل درمان است.

نعوظ چگونه ایجاد می‌شود؟

برای اینکه نعوظ یا راست شدن آلت تناسلی ایجاد شود، باید قسمت‌های مختلف بدن با یکدیگر هماهنگ گردد. یک مرد تنها به این دلیل که می‌خواهد، نمی‌تواند به سادگی نعوظ پیدا کند.

جهت ایجاد نعوظ هماهنگی بین روان آدمی، مغز و دستگاه اعصاب مرکزی و محیطی، هورمون‌های خونی، عروق خونی اعم از شریان و ورید جهت ورود جریان خون به داخل آلت و عدم خروج آن از آلت ضروری می‌باشد. وقتی تمام این دستگاه‌ها با هم کار کنند دو جسم غاری بزرگ شبیه اسفنج موجود در داخل آلت با خون پر شده و بزرگی و سفتی آلت ایجاد می‌گردد.

سبب شناسی

ناتوانی جنسی می‌تواند به علت عیوب عضوی و یا روانی ایجاد گردد. عوامل متعددی در ایجاد نعوظ اخلال ایجاد می‌کنند. در ابتلای هر کدام از اعضا و دستگاه‌های دخیل در نعوظ که در بالا ذکر شد ناتوانی جنسی ایجاد می‌شود.

مثلاً وقتی مردی استرس و افسردگی داشته و یا نگران این باشد که نمی‌تواند عمل دخول را انجام دهد، دچار ناتوانی می‌گردد که به آن ناتوانی جنسی روانی می‌گویند. در بیش از نیمی از موارد، ناتوانی به علت بیماری یا جراحی و تصادف منجر به صدمات عروقی عصبی به وجود می‌آید. داروها و علل هورمونی نیز می‌توانند در این قضیه مؤثر باشند.

از میان بیماری‌ها باید از بیماری قند یا دیابت نام برد که ایجاد ضایعات عروقی عصبی کرده و هجوم جریان خون به داخل آلت را در هنگام تقاضای جنسی مختل نموده و ناتوانی جنسی ناشی از مرض قند را ایجاد می‌کند. حفظ رژیم غذایی، ورزش و کنترل قند خون به وسیله دارو زیر نظر پزشک مربوطه مشکل را حل می‌نماید، ولی در صورت طولانی بودن، ناتوانی جنسی مزمن ایجاد می‌کند که درمان آن مشکل است.

یکی دیگر ازعلل عضوی، بیماری‌های قلبی عروقی می‌باشد که در آن جریان خون به داخل آلت کاهش یافته و شخص نعوظ کافی پیدا نمی‌کند. به علاوه گهگاه وریدها که وظیفه احتباس خون در داخل آلت را بر عهده دارند به خوبی عمل نکرده و شخص نمی‌تواند نعوظ خود را به مدت کافی جهت انجام نزدیکی پایدار نگاه دارد. به این حالت ناتوانی جنسی وریدی می‌گویند.

جراحی‌های وسیع لگنی که برای کنترل سرطان پروستات، مثانه و روده بزرگ به کارگرفته می‌شود، به علت اینکه در آن جراح سعی در برداشتن کامل تمام بافت‌های اطراف سرطان را دارد، سبب صدمه به عروق و اعصاب مسئول ایجاد نعوظ گردیده و نهایتاً ناتوانی جنسی ایجاد می‌کنند.

صدمات نخاعی به علت مرکزیت این عضو برای انتقال دستورات مغزی به اعضای بدن می‌تواند باعث ناتوانی جنسی گردد.

از مواد شیمیایی مؤثر در ایجاد ناتوانی جنسی باید به داروهای ضد فشار خون و داروهای عصبی و ضد افسردگی اشاره نمود. به این نوع، ناتوانی جنسی دارویی می‌گویند. البته در اینجا پزشک است که به شما جهت ادامه یا قطع دارو توصیه لازم را خواهد نمود و قطع خود سرانه دارو عوارض دیگری را می‌تواند در پی داشته باشد. الکل نیز باعث آسیب کبدی، اختلالات هورمونی و صدمات رشته‌های عصبی گردیده و در بعضی از مواقع منجر به ناتوانی جنسی دایمی می‌گردد.

نارسایی کلیه و کبد نیز به لحاظ ایجاد تغییرات هورمونی اغلب این عارضه را به دنبال خواهند داشت.

چگونه ناتوانی جنسی درمان می‌شود؟

ابتدا دو قدم برای حل مشکل شما وجود دارد.

در قدم اول پزشک نیاز دارد علت را جستجو نماید و در قدم دوم پزشک به شما کمک می‌کند که درمان مناسب را انتخاب نمایید.

پزشک چگونه علت را پیدا می‌کند؟ پس از سؤالات کافی در مورد نحوه شروع و پیشرفت بیماری و حالت روحی فرد مبتلا، پزشک معاینات کامل به عمل می‌آورد تا از صحت مقدار فشار خون، کار اعصاب و ساختمان آلت اطمینان حاصل نماید.

او سپس ممکن است انجام آزمایش بررسی نعوظ شبانه در حالت خواب را توصیه نماید که کمک زیادی برای افتراق علت عضوی یا روانی می‌کند. در کنار آن، بررسی وضعیت هورمون‌ها و قند خون و یا نحوه جریان خون به داخل آلت ممکن است درخواست گردد.

در صورتیکه علت مشکل شما روحی و فکری تشخیص داده شود پزشک معالج، شما را نزد روان شناس یا روان پزشک مجرب معرفی خواهد نمود. اگر علت عضوی باشد روش‌های درمانی متعددی به شما پیشنهاد می‌گردد که شامل قرص‌های مختلف، تزریق آمپول به داخل عضله و حتی داخل آلت، وسایل خاص برای ایجاد نعوظ مصنوعی و بالاخره عمل جراحی و گذاشتن پروتز می‌باشد.

مسلم است که هر یک از طرق فوق خصوصیات خاص را خود دارند که منطبق با توانایی‌های شما می‌تواند مؤثر واقع شود. بنابر این نگران مشکل خود نباشید و به امید خدا با مشاوره با پزشک اورولوژی مرتفع خواهد شد.